Kendi bahçesinde dal olamayanın biri, girmiş bahçeme ağaçlık taslıyor.

Aşk ne kadar kısa ve unutmak ne kadar uzun.

Bir gün gelir de unuturmuş insanEn sevdiği hatıraları bileBari sen her gece yorgun sesiyle Saat on ikiyi vurduğu zamanBeni unutma

Karıları ihanet edenlerin hepsi umutsuzluğa kapılsaydı, insanlığın onda biri asardı kendini.

İftira erdemi bile sarartıp, soldurur.

Ben birini sevmiyordum. O da beni sevmiyordu. Bir gün bir yerde randevulaştık. Ben gitmedim. O da gelmedi.