Ve ben şairim. Namus işçisiyim yaniYürek işçisi.

Birine güvenebileceğini anlamanın en iyi yolu, ona güvenmektir.

Tanrı Türk’ü korusun! (Bu söz, Atsız tarafından her mektubunun sonunda kullanılmıştır.)

Var olan bir sen, bir ben, bir de bu bahar.Elden ne gelir ki? Güzelsin, gençliğin var....

Ve insanlar Homeros’un cennetindekiler gibi kucakladın mı kayboluyorlar. Hepsi birer gölge. Teneke bile değiller. Sevgi garip bir yangın. Yaşaması için büyümesi gerek. O yangına her şeyini atacaksın; zamanını, gururunu, dehanı. Ve kül olacaksın. İnsanlar ondan korkuyor, ondan yaşamıyorlar. Sonsuz karşısında cücenin korkusu. —Cemil Meriç

Bizden uzaklaşmadıkça bize görünmeyen sıhhat, alışkanlığın verdiği hissizlikle, sağlamların şuurundan kaçıp nasıl ve nereye saklanıyor? Onu ben görüyorum, çünkü benden uzak.