Birlikte güldüğün insanı unutabilirsin, ama birlikte ağladığın kişiyi asla.

Hiçbir şeyi unutmadı ve her olaydan, hayatının sonuna kadar rahatsız oldu. Mümkün olsaydı biletçinin kızıyla ve yolda gözünün ucuyla gördüğü her kızla evlenirdi. Biletçiyle ve herkesle dost olurdu. Sözün gelişi değil, gerçekten yapardı bunu. Bunu yapamayacağını anlayınca, Selim olarak yaşamanın imkânsızlığını görünce, hayatın hızlı akışı içinde, küçük anları sonuna kadar yaşayamayacağını sezince, önce büyük bir ümitsizlik ve korkuya kapıldı; bütün gücüyle varlığını korumaya çalıştı. Sonra da...

Yahya Kemal, vatanın ve İstanbul'un sesidir.

İnsanın imparatorluğu kendi içindedir.

Cahil insan gül ise de koklama.

Hafize: Bu uğursuzun ağzını koparmayacak mısın?