İşte o belalı Rönesans... Orada bâtıl ve kaba taassuba karşı, birtakım fikir kahramanları görüyoruz: Bruno gibi. Ateşe atılır ve o dakikada papazın kendisine uzattığı putu ayaklarıyla iter. (Sayfa 32)

Hemen herkesin yalnız kendisinin anlatabileceği bir hikâyesi vardı. Hemen herkes birkaç kişiye ağlıyor ve âkıbetini hâlâ bilmediği bir sevdiğini bekliyordu.

Kimi domatesi dalından koparıp yer, kimi salça yapar yer, kimi melemen yapar yer... Ama domatesin özü değişmez.

Biz sevinçlerimizi ve hüzünlerimizi onları yaşamadan çok önce tercih ederiz.

Kaşlarına kadar batmış insanlar gördüm.

Bu hayatta bir mutluluk olsa bile, devam etmesi mümkün değildi.