Bir kahramanı, sorumluluğunun derecesinin özgürlüğünden geldiğini anlayabilen bir kişi olarak düşünürüm.

Yankıyım, unutuşum, hiçliğim ben.

Yitik bir ezgisin sadece, tüketilmiş ve düşmüş, gözden.

Biz ki, ustasıyız Vatan sevmenin..

Hepsi de temiz, lekesiz, düzgün elbiselerinin altında kaba ve gür hayvanlığın bütün ayıplarını ve bütün perişanlıklarını gizlemekte onlar kadar usta idi.

Ali: [Zilha’ya] Tab’am beni bekliyor. Durmak olmaz Zilha’cığım.