Şiirdeki aşkla hayattaki aşk ne kadar birbirine benzemiyormuş.

O sözler ki, kalbimizin üstündeDolu bir tabanca gibiÖlüp ölesiye taşırız.O sözler kiBir kez çıkmıştır ağzımızdan,Uğrunda asılırız.

Anne, sen hüznümü kapıya kadar geçir bu gece.

Bir insan sadece bir defa ölür.

Kıyamet çoktan koptu. Haberiniz yok. Siz hâlâ güneşin, her sabah doğuşuna güvenin.

İnsan normalde gökyüzüne uzun uzun bakmaz ama soğuk algınlığından yatarken kafasını kaldırır ve orada çok bambaşka bir şey görür. Sarsılır. Oysa biz bilmeyiz ama yukarısı hep öyledir; o bulutlar, o ışık ve gölge oyunları hep vardır.