İçimde mis kokulu kızıl bir gül gibi duruyor zaman.

Şu yalan dünyanın sonu hiç imiş,Akşam gelip konan, sabah göç imiş.

Başını göğsüme sakla sevgilimGüzel saçlarında dolaşsın elimBir gün ağlayalım, bir gün gülelimSevişen yaramaz çocuklar gibi

Ana rahminden geldik pazara, bir kefen aldık döndük mezara.

Kendimizi veremeyiz, ancak kendimizin olabiliriz.

...Ve bir yalan söylendiği zaman insanların değil, eşyanın bile buna nasıl tahammül ettiğine şaşırıyordum. Yalana her şey isyan etmelidir. Eşya bile: Damlardan kiremitler uçmalıdır, ağaçlar köklerinden sökülüp havada bir saniye içinde toz duman olmalıdır, camlar kırılmalıdır, hattâ yıldızlar düşüp gökyüzünde bin parçaya ayrılmalıdır.