İstanbul'dan uzak kaldığım sürece özellikle pire ve tahta kurusunun hasretini çekmiştim.

Türk aydını dediğimiz kişi, Batı'nın manevi ajanıdır.

Yapayalnız bir güneşin de anısıyım ben.

Galiba yoruldum. Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar. Kendimi her kaybettiğimde, Seni de kaybediyor olmaktan yoruldum.

İnsan halk için değil, kendi için yaşamalıdır. (s. 23)

Hemen herkesin yalnız kendisinin anlatabileceği bir hikâyesi vardı. Hemen herkes birkaç kişiye ağlıyor ve âkıbetini hâlâ bilmediği bir sevdiğini bekliyordu.