Nazım'la Söyleşi, Vera Tulyakova Hikmet, Türkçe çeviri Ataol Behramoğlu, İstanbul, 1989, s. 23

1Köpürerek koşuyordu atlarımızDurgun denize doğru

Ve insanlar Homeros’un cennetindekiler gibi kucakladın mı kayboluyorlar. Hepsi birer gölge. Teneke bile değiller. Sevgi garip bir yangın. Yaşaması için büyümesi gerek. O yangına her şeyini atacaksın; zamanını, gururunu, dehanı. Ve kül olacaksın. İnsanlar ondan korkuyor, ondan yaşamıyorlar. Sonsuz karşısında cücenin korkusu. —Cemil Meriç

Gerçek arkadaş, elini tutan, kalbine dokunandır.

Asıl zevk, uğruna bir başkasından vazgeçilendir.

Açlık, en akıllı balıkları bile oltaya getirir.