Arzu! İnsanın ta can evine işlersin sen; olmaz sanılan şeyleri oldurursun, düşlerle haberleşirsin; nasıl olur? Gerçek olmayanla düşüp kalkarsın, yoklukla arkadaşlık edersin sen; öyleyse gerçek olanlarla birleşebileceğin inanılır bir şey pekala; ve sen Arzu, yasayı çiğneyerek yaptığın bu işi, anlıyorum.

Şiirden önce aşk vardı, şiirden sonra ölüm var.

Şair, her şeyden önce yaşadığı toplumun sorunlarına, giderek tüm dünyaya karşı sorumludur.

Çocukları iyilik bilmez krallar, erdemli çocuklarını yitirenlerden daha az mutsuz değildirler.

...Kadın kısmı n’apar Güzin onu yapacakBacağını azıcık yukarı çektiSüleyman yutar mı kaçın kurrasıBu sefer biraz aşağıdan öptüHadi bakalım....

Çünkü hiç kimse kalmadı ekmeği, şarabı bölüşecek.