Ve ben şairim. Namus işçisiyim yaniYürek işçisi.

İnsan halk için değil, kendi için yaşamalıdır. (s. 23)

Dünyayı yerinden oynatan insan benliğidir.

Aşk insanın fuhuş eğilimidir.

Neden hayat böyle trajik, neden böylesine bir uçurumun üzerindeki daracık bir kaldırım gibi. Aşağı bakıyorum; başım dönüyor; sonuna kadar nasıl yürüyeceğim, bilemiyorum.

Aklı kafamızdan sürsek,İlmin içine tükürsek, Dünyaya çevirip dirsekGünümüzü hoş geçirsek...