İnsan yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, hep birinin gönlümüzden kopup ayrılması bir ayrı sızı uyandırırmış. Bunu yazan şair ne kadar haklıymış!

Gazetecinin "Bir kitapla şair olunur mu?" sorusuna cevap olarak

İnsan biraz gevezelik etmezse dili paslanıyor.

Naim Efendi, ölü konağın yalnızlık nöbetinde bütün umutlarını, bağlarını, değerlerini yitirmiş sonsuz bir yorgunluktadır.

Zilha: Havva, Adem’e ne şart koşmuştu? Ya ben ya cennet demiş. Ben de sana şart koşuyorum Ali. Ya ben ya destan.

Kanatları altınla kaplı kuş uçamaz.